เมื่อเรามีหน้าที่...ที่ต้องทำ... ก็จำต้องตั้งใจ..ทำสิ่งน้ันอย่างเต็มกำลัง... ผลลัพธ์..หลังจากนั้น..ก็วางใจเถอะ... วางอารมณ์ใจ..สบายๆ..เบาๆ...ก็ดีนะ... ท้ายที่สุด...ทุกสิ่งย่อมต้องเปลี่ยนแปลง.... ทุกสิ่งย่อมต้องพังสลายหายไป... จะเอาอะไรกันเล่า...มีแค่ใจเรานี่แหละที่พาไปได้... ตามนั้น....

การผ่อนคลาย..สบายอารมณ์..


คนหนึ่ง...ริษยา... คนหนึ่ง..เคียดแค้น..พยาบาท.. คนหนึ่ง..ทะเยอทะยาน.. คนหนึ่ง..ทิฐิมานะ..หยิ่ง..ทรนง.. คนหนึ่ง..รัก.. คนหนึ่ง..โลภ.. คนหนึ่ง..โกรธ.. คนหนึ่ง..หลง.. มัวเมา..หมกมุ่น..วุ่นวาย..ในกองแห่งกิเลสนานาประการ.. หาได้มีความเบิกบานใจ..ใดๆไม่..

คนหนึ่ง..


ทำให้...รู้สึก..สงบ... ทำให้..รู้สึก..สดชื่น... ทำให้..รู้สึก...เบิกบาน...

ความสดชื่น…



เค้าว่ากันว่า.. คนในเมือง...วุ่นวาย... คนในเมือง..ต้องต่อสู้... คนในเมือง..ต้องดิ้นรน... คนในเมือง..ต้องดีดดิ้น... คนในเมือง..ต้องแข่งขัน... คนในเมือง..หวังความสะดวกสบาย... คนในเมือง..หวังความศิวิไลซ์... ------ จริงมั้ย?... สภาพจิตใจ...คนในเมืองจะเป็นเช่นไร... ------------------------------------- แล้ว..คนป่า...หรือคนนอกเมืองล่ะ... โลกของเค้าเป็นอย่างไร.. สภาพจิตใจเป็นอย่างไร...

คนในเมือง


นั่งพักสักนิด... ริมบึง... สงบ.. เงียบ..และเรียบง่าย...

ริมบึง…


หากดินแห้งแล้ง.. เช่นนี้แล้ว... ก็คงปลูกพืชพันธุ์ใดๆไม่ได้เลย... แต่เราพลิกฟื้นมันได้ด้วยจิตใจที่ชุ่มเย็น... ทำได้มั้ยล่ะ.. พลิกที่จิตน่ะ..

ความแห้งแล้ง…



อะไร..ที่ทำให้เรามีความสุขสงบได้.. อะไร..ที่ทำให้เรารู้สึกเบาสบาย... อะไร...ที่ทำให้เราผ่อนคลาย.. ทอดสายตา..มองรอบตัว..นิ่งๆ...เงียบๆ...

พักสายตา…


รวงข้าวสะพรั่งพร้อมรอการเก็บเกี่ยว... ลำบากตรากตรำ..ข้ามผ่านฤดูกาล..เพื่อการเก็บเกี่ยวผลผลิต... อิ่ม..และยิ้มได้แล้วสินะ..(^_^)

เก็บเกี่ยวผลผลิต…




เคยเห็นทุ่งนามั้ย... เคยนั่งมอง..ทุ่งนา..หรือป่าว?...

ทุ่งนา…